Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από το φως ενός καντηλιού και μαθαίνουν πως ο Θεός γνωρίζει ακόμη και τις τρίχες του κεφαλιού τους. Πως τα έπλασε με σοφία, πως ακούει τις προσευχές τους, πως κανένα πλάσμα Του δεν περισσεύει από την αγάπη Του. Ώσπου μια μέρα ανακαλύπτουν ποιον αγαπούν. Και τότε ο ίδιος Θεός που τα γνώριζε πριν ακόμη γεννηθούν παρουσιάζεται ξαφνικά σαν να έκανε λάθος.
Το παιδί κοιτάζει την εικόνα πάνω από το κρεβάτι του και αναρωτιέται πότε ακριβώς έγινε αμαρτία. Στην πρώτη ματιά που κράτησε λίγο περισσότερο; Στο πρώτο σκίρτημα που δεν ήξερε ακόμη να ονομάσει; Ή μήπως γεννήθηκε ήδη ένοχο, έχοντας μέσα του μια αγάπη που οι άλλοι θα του ζητούσαν αργότερα να θάψει; Δεν βρίσκει απάντηση. Βρίσκει μόνο μια πόρτα.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Εκκλησία, γεμάτη φως, λιβάνι και υποσχέσεις σωτηρίας. Από την άλλη στέκεται εκείνο, κρατώντας στα χέρια ολόκληρο τον εαυτό του. Του λένε ότι μπορεί να περάσει, αρκεί να αφήσει την αγάπη του έξω. Σαν βρεγμένο παλτό. Σαν κάτι ξένο που δεν επιτρέπεται να λερώσει το ιερό πάτωμα. Κι εκείνο προσπαθεί. Αφήνει έξω το πρώτο φιλί, το χέρι που θέλησε να κρατήσει, το όνομα που αισθάνεται δικό του. Μπαίνει στον ναό μικρότερο απ’ όσο γεννήθηκε και στέκεται ανάμεσα στους άλλους σαν σπασμένο βιτρό: το φως περνά ακόμη από μέσα του, όμως όλοι κοιτάζουν μόνο τη ρωγμή. Του λένε πως δεν μισούν το ίδιο, μόνο την αμαρτία του. Μα η αμαρτία που καταδικάζουν έχει τα μάτια του ανθρώπου που αγαπά, τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, το όνειρο ενός κοινού σπιτιού. Δεν είναι ένα ψέμα που μπορεί να πάψει να λέει ούτε μια πράξη βίας που μπορεί να αρνηθεί να διαπράξει. Είναι η καρδιά του όταν παύει να φοβάται.
Πώς χωρίζεται, λοιπόν, ο άνθρωπος από την αγάπη του; Πώς αφαιρείς από ένα δέντρο την άνοιξη χωρίς να τραυματίσεις τις ρίζες του; Του ζητούν να ανθίσει χωρίς άνθη. Να μεγαλώσει χωρίς να απλώσει κλαδιά. Να περάσει ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας έναν χειμώνα που οι άλλοι ονομάζουν αρετή, επειδή δεν είναι εκείνοι που θα παγώσουν μέσα του.
Έτσι πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ παιδιά μαθαίνουν να προσεύχονται εναντίον του εαυτού τους. Γονατίζουν στο σκοτάδι και παρακαλούν να ξυπνήσουν διαφορετικά. Υπόσχονται να γίνουν καλύτερα, χωρίς να γνωρίζουν ποιο κακό διέπραξαν. Κλαίνε αθόρυβα, μήπως κάποιος ακούσει και ρωτήσει. Και κάθε πρωί κοιτάζονται στον καθρέφτη όπως κοιτάζει κανείς έναν αντίπαλο που δεν κατάφερε ακόμη να νικήσει. Η παιδική τους ηλικία γίνεται ένα σπίτι με κρυφά δωμάτια. Στο ένα κρύβουν τα μηνύματα. Στο άλλο τις φωτογραφίες. Στο πιο σκοτεινό κλειδώνουν το πραγματικό τους όνομα. Στο οικογενειακό τραπέζι αλλάζουν τις αντωνυμίες στις ιστορίες τους, γελούν με αστεία που τα πληγώνουν και χαμηλώνουν τα μάτια όταν η συζήτηση στρέφεται σε ανθρώπους σαν κι αυτά. Οι γονείς καμαρώνουν για το ήσυχο παιδί τους. Δεν γνωρίζουν ότι η ησυχία του είναι ο ήχος ενός ανθρώπου που σκάβει μέσα του έναν τάφο για όσα δεν επιτρέπεται να αγαπήσει.
Και γύρω του υπάρχουν οι «καλοί πιστοί». Άνθρωποι που έχουν πει ψέματα, έχουν προδώσει, έχουν πληγώσει, έχουν μοιραστεί κρεβάτια πριν από τον γάμο και έχουν επιστρέψει στην εκκλησία βέβαιοι πως η συγχώρεση τούς περιμένει. Οι δικές τους αμαρτίες είναι στιγμές αδυναμίας, μικρές κηλίδες που ξεπλένονται με μια προσευχή. Η αγάπη όμως ενός ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπου παρουσιάζεται σαν ανεξίτηλο σημάδι, σαν κάτι που μολύνει ακόμη κι όταν είναι τρυφερό, πιστό και αβλαβές. Συγχωρούν στον εαυτό τους όσα επέλεξαν και καταδικάζουν στον άλλον αυτό που ποτέ δεν διάλεξε. Ίσως επειδή είναι ευκολότερο να δείχνεις μια ξένη πληγή παρά να κοιτάξεις τα δικά σου χέρια.
Κι όταν η περιφρόνηση γίνεται βία, βρίσκονται πάντοτε λέξεις για να την καθαρίσουν. Η προσβολή ονομάζεται άποψη. Η αποπομπή από το σπίτι γίνεται υπεράσπιση αρχών. Η γροθιά μετατρέπεται σε αγανάκτηση. Το κήρυγμα που γεμίζει ένα παιδί ντροπή παρουσιάζεται ως ενδιαφέρον για την ψυχή του. Η βία μπαίνει στον ναό λασπωμένη και βγαίνει από την άλλη πόρτα ντυμένη ευπρέπεια.
Ύστερα ζητούν από τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να σέβονται τη θρησκεία. Να μη θυμώνουν, να μη φωνάζουν, να μην προκαλούν. Να σέβονται το μαχαίρι επειδή πάνω στη λαβή του είναι χαραγμένος ένας σταυρός. Να ζητούν συγγνώμη για το αίμα τους, επειδή λέρωσε τα καθαρά χέρια εκείνων που τα πλήγωσαν.
Μα πόσο σεβασμό χρωστά ένας άνθρωπος σε μια πόρτα που του έκλεισε στα δάχτυλα; Πόση ευγένεια οφείλει σε μια φωνή που τον ακολουθεί από παιδί, ψιθυρίζοντάς του ότι η ευτυχία του είναι βρόμικη;Ένα ομόφυλο φιλί δεν σβήνει κανένα καντήλι. Ένας γάμος δεν ραγίζει καμία εικόνα. Ένα τρανς παιδί που ζητά να το φωνάζουν με το όνομά του δεν γκρεμίζει τον ουρανό. Κανένας Θεός δεν μικραίνει επειδή ένας άνθρωπος παύει να μισεί τον εαυτό του. Μικραίνουν μόνο οι βεβαιότητες εκείνων που είχαν μάθει να χτίζουν τον κόσμο σαν δωμάτιο ακριβώς στα μέτρα τους.
Κι όμως, πίσω από κάθε θεολογική διαμάχη υπάρχει μια πραγματική ζωή. Ένα παιδί που φοβάται ότι θα χάσει τη μητέρα του. Ένας νέος που πακετάρει κρυφά μια βαλίτσα πριν αποκαλύψει την αλήθεια. Μια γυναίκα που κρατά το χέρι της συντρόφου της μόνο όταν κλείνουν οι κουρτίνες. Ένας άνδρας που γερνά δίπλα στον άνθρωπό του και στα χαρτιά παραμένει ένας ξένος. Ένα τρανς πρόσωπο που ακούει το παλιό του όνομα σαν χώμα να πέφτει πάνω σε φέρετρο. Αυτές είναι οι ζωές που συνθλίβονται κάτω από λέξεις όπως «παράδοση», «φύση» και «αμαρτία».
Και η καταστροφή τους δεν κάνει πάντοτε θόρυβο. Συμβαίνει αργά, όπως σβήνει ένα κερί όταν το δωμάτιο δεν έχει αέρα. Πρώτα χάνεται η φλόγα, έπειτα μένει λίγος καπνός, και στο τέλος όλοι συνηθίζουν τόσο πολύ το σκοτάδι, ώστε ξεχνούν ότι κάποτε εκεί υπήρχε φως.
Δεν χρειάζεται να σκοτώσεις έναν άνθρωπο για να του στερήσεις τη ζωή. Αρκεί να του μάθεις ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί όπως είναι. Αρκεί να κάνεις την καρδιά του δικαστήριο και να τον αφήσεις να δικάζει μόνος του κάθε επιθυμία, κάθε άγγιγμα, κάθε όνειρο. Ώσπου μια μέρα να μην απαιτείται πια κανείς να τον φυλά. Θα κουβαλά τη φυλακή μέσα του.
Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη βλασφημία να μην είναι η αγάπη δύο ανθρώπων. Ίσως είναι να παίρνεις έναν Θεό που ονομάστηκε αγάπη και να Τον μετατρέπεις σε φόβο μέσα στην καρδιά ενός παιδιού. Να κάνεις το φως Του προβολέα ανάκρισης, το σπίτι Του δικαστήριο και τον σταυρό Του όπλο.
Γιατί ο σταυρός που στέκεται δίπλα στον κατατρεγμένο είναι παρηγοριά, μα όταν υψώνεται πάνω από το σκυμμένο κεφάλι εκείνου που η κοινωνία αρνείται να αγαπήσει, γίνεται η σκιά ενός όπλου. Και όσο μεγαλώνει αυτή η σκιά, τόσο περισσότερο σκοτάδι μπορεί να κρύψει, γιατί πίσω από τους πιο μεγάλους σταυρούς κρύβονται τα πιο διαστρεμμένα μυαλά…
