Σε μια εποχή όπου το πολιτικό κλίμα στις Ηνωμένες Πολιτείες οξύνεται ολoένα και περισσότερο γύρω από ζητήματα έμφυλης ταυτότητας και δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, μια προσωπική ιστορία από την Αλάσκα αποτυπώνει με τον πιο ωμό και συναισθηματικό τρόπο το βαθύ ρήγμα που προκαλεί η πολιτική πόλωση στο εσωτερικό των αμερικανικών οικογενειών.
Ο Sam Goldon, τρανς δημιουργός περιεχομένου και ακτιβιστής που διατηρεί μαζί με τη σύντροφό του Justine τον δημοφιλή λογαριασμό @thegoldonqueers στο Instagram (με εστίαση στην ορατότητα των queer/trans ατόμων στη φύση), προέβη σε μια εξομολογητική ανάρτηση σχετικά με τη σχέση του με τον πατέρα του, Peter Goldberg.
Ο Peter Goldberg δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της Αλάσκα. Συνταγματάρχης εν αποστρατεία του αμερικανικού στρατού με 37ετή θητεία, διετέλεσε πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Αλάσκα (Alaska GOP) και στη συνέχεια Εθνικός Επίτροπος (National Committeeman) του κόμματος. Υπήρξε κεντρικό στέλεχος του κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2016, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των εκλεκτόρων της πολιτείας.
Η αφορμή: Μια πολιτική διαφήμιση
Όπως περιγράφει ο Sam στη δημοσίευσή του, η επαφή με τον πατέρα του είχε ήδη διακοπεί εδώ και μήνες. Η αφορμή για την αποξένωση ήταν η δημόσια υποστήριξη του Goldberg πολιτικού υποψηφίου στην Αλάσκα, με έντονη αντι-τρανς ατζέντα.
Η χαριστική βολή στη συναισθηματική ηρεμία του Sam ήρθε όταν είδε απρόσμενα τον πατέρα του στην τηλεόραση, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Ο Peter Goldberg εμφανίστηκε σε πολιτικό σποτ επιτιθέμενος στην προοδευτική βουλεύτρια της Αλάσκα, Mary Peltola (με το σύνθημα «Δεν εμπιστεύομαι τη Mary Peltola, ούτε κι εσύ θα έπρεπε»).
«Φανταστείτε το σφίξιμο στο στομάχι μου όταν άκουσα τη φωνή του στην τηλεόραση, μέσα στο σπίτι μας, στον ασφαλή μας χώρο, βλέποντας το πρόσωπό του αυστηρό, επικριτικό, με αυτόν τον βαθύ τόνο υπονοούμενης αυθεντίας που γνωρίζω πάρα πολύ καλά», αναφέρει ο Sam.
Από τον θαυμασμό στη συνειδητοποίηση
Στο κείμενό του, ο Sam ανατρέχει στα παιδικά του χρόνια. Μεγαλώνοντας, ένιωθε υπερήφανος για τον στρατιωτικό πατέρα του που ταξίδευε σε όλο τον κόσμο. Θυμάται τις μετακομίσεις, τις διαδρομές με το λευκό Ford Explorer, μέσα στο οποίο ο πατέρας του άκουγε φανατικά πολιτικό ραδιόφωνο και έπαιρνε τηλέφωνο στις εκπομπές, ώστε να εκφράσει τις απόψεις του, αλλά και τη συνάντησή τους με τον Τζορτζ Μπους.
Η πρώτη ρωγμή ήρθε με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και την αναχώρηση του πατέρα του για τον πόλεμο. Χρόνια αργότερα, το 2008, η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ανέδειξε το ιδεολογικό χάσμα: ενώ ο πατέρας του βυθίστηκε σε μια «οργισμένη σιωπή», ο Sam πλημμύρισε από ελπίδα.
«Δεν είμαι ελαττωματικός»
Στη λεζάντα της ανάρτησης, ο Sam τοποθετείται με θάρρος απέναντι στο σύστημα αξιών με το οποίο μεγάλωσε:
«Είτε μπορεί να το δει ο πατέρας μου είτε όχι, ξέρω στα βάθη της ψυχής μου ότι δεν είμαι ελαττωματικός. Δεν έχω άδικο. Οι ηθικές του αρχές, η θρησκεία του, οι αξίες του δεν με διαμορφώνουν και δεν θα τις αφήσω να διαμορφώσουν τον κόσμο μου άλλο. Είναι οι παλιές μέρες του παρελθόντος, ένα δόγμα που πεθαίνει».
Ο Sam τονίζει ότι η στρατιωτική και κομματική ταυτότητα του πατέρα του τον έχει τυφλώσει, εμποδίζοντάς τον να δει ότι το παιδί του —παρά τις πολιτικές τους διαφωνίες— διαπρέπει, θεραπεύει άλλους ανθρώπους και είναι ευτυχισμένο.
Η ιστορία του Sam Goldon και του Peter Goldberg δεν είναι απλώς μια οικογενειακή διαμάχη. Αποτελεί μικρογραφία της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας, όπου η πολιτική ρητορική, τα θρησκευτικά δόγματα και η ιδεολογική περιχαράκωση δοκιμάζουν ακόμη και τους πιο ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς. Απέναντι στη δύναμη και την εξουσία, ο Sam επιλέγει την «ενσυναίσθηση, τη σύνδεση και την κοινότητα», στέλνοντας ένα μήνυμα ελπίδας για τις επόμενες γενιές.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Έχουμε να μιλήσουμε μήνες, από τότε που υποστήριξε δημόσια τον πιο φρικτό, αντι-τρανς υποψήφιο στις εκλογές μας στην Αλάσκα. Φανταστείτε λοιπόν το σφίξιμο στο στομάχι μου όταν άκουσα τη φωνή του στην τηλεόραση, μέσα στο σπίτι μας, στον ασφαλή μας χώρο, βλέποντας το πρόσωπό του αυστηρό, επικριτικό, με αυτόν τον βαθύ τόνο υπονοούμενης αυθεντίας που γνωρίζω πάρα πολύ καλά.
Πονάει, αλλά αισθάνομαι την καρδιά μου κάπως μουδιασμένη απέναντι σε αυτό τώρα. Είχαμε κάνει βήματα μπροστά, αλλά έπρεπε να ξέρω ότι η προεκλογική περίοδος θα μας τραβούσε πάλι πίσω.
Μεγαλώνοντας, υπήρξε μια εποχή που ήμουν υπερήφανος που ο πατέρας μου ήταν στον στρατό. Επειδή το μόνο που ήξερα ήταν ότι τον ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, κι αυτό ήταν τόσο τέλειο. Τον έφερε στην Αλάσκα, κι όταν ήμουν 9 ετών επισκέφθηκα αυτή τη μαγική γη για πρώτη φορά. Εκείνον τον χειμώνα οδηγήσαμε από την Αλάσκα ως τη Φλόριντα, όπου ζούσαμε, εν αγνοία μου, στην καρδιά των πολιτικών εξελίξεων. Θυμάμαι να κάνω χειραψία με τον Τζορτζ Μπους σε μια συγκέντρωση. Δεν καταλάβαινα ακόμη, αλλά όταν εκείνος ήταν ενθουσιασμένος, ήμουν κι εγώ. Θυμάμαι το ραδιόφωνο με τις πολιτικές εκπομπές, πάντα ανοιχτό καθώς οδηγούσαμε σε εκείνο το λευκό Ford Explorer με ταχύτητες, όπου έπαιρνε πάντα τηλέφωνο να παρέμβει. Παθιασμένος, χωρίς να φοβάται να μιλήσει﮲ αυτά τα έμαθα από εκείνον. Μετά θυμάμαι την 11η Σεπτεμβρίου και τον Στρατό να τον παίρνει μακριά. Θυμάμαι την πρώτη και πιο αγνή μου αντίληψη για τον πόλεμο, και η μικρή μου καρδιά δεν μπορούσε να το διαχειριστεί.
Θυμάμαι να μισώ τον στρατό, κι εκείνον που έφευγε. Ήταν η πρώτη συνειδητοποίηση ότι αυτά που υπερασπιζόταν πλήγωναν άλλους ανθρώπους. Αλλά θυμάμαι να μην νοιάζομαι πραγματικά για την πολιτική μέχρι το 2008, τη νύχτα που εκλέχθηκε ο Ομπάμα. Θυμάμαι την οργισμένη σιωπή του πατέρα μου. Θυμάμαι να ξεχειλίζω από χαρά, ελπίδα, υπερηφάνεια, επειδή πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι η πορεία της ανθρωπότητας κατευθύνεται και πάντα θα κατευθύνεται προς το καλό.
Βλέπω τον πατέρα μου στην τηλεόραση ντυμένο με τα χρώματα της παραλλαγής, μια θολή ανθρώπινη φιγούρα συσκοτισμένη από την ιδεολογία (…). Και νιώθω θλίψη που με κάποιον τρόπο κατάφερε να κάνει τέτοιους νοητικούς ελιγμούς, ώστε να αποφύγει να με δει ως «έναν από αυτούς». Το παιδί του αποφοίτησε πρώτο στην τάξη του﮲ μπορεί να είναι υπερήφανος γι' αυτό. Το παιδί του βοηθά στη θεραπεία άλλων﮲ μπορεί να είναι υπερήφανος γι' αυτό. Το παιδί του είναι αρκετά γενναίο, ώστε να χαράξει το δικό του μονοπάτι.
Κι όμως εκείνος φοβάται ακόμα και να δει πού μπορεί να οδηγήσει αυτό. Διότι αν πετούσε από πάνω του τους μανδύες της θρησκείας και της πολιτικής του «παιχνιδιού μηδενικού αθροίσματος», τότε θα καταλάβαινε πόσο ευτυχισμένος είμαι, πόσο ο εαυτός μου είμαι. Το μικρό άγριο παιδί μέσα μου, ελεύθερο να χορέψει, να παίξει τύμπανα και να χτίσει μια ζωή με νόημα. Η εμβέλεια της οποίας — το φως, ο αντίκτυπος — θα επεκταθεί πολύ πέρα από τα μηνύματά του που είναι ριζωμένα στον εγωισμό και τον φόβο.
Εκείνος μπορεί να χρησιμοποιεί τη φωνή του. Κι εγώ θα χρησιμοποιώ τη δική μου, επειδή πιστεύω πραγματικά ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε τα χέρια που μας δόθηκαν και να δημιουργήσουμε κάτι καλό με αυτά. Να ωριμάσουμε, για να μπορέσουμε, επιτέλους, να πάρουμε στην αγκαλιά μας αυτό το πληγωμένο παιδί που κρύβουμε μέσα μας και να εμφυσήσουμε ξανά στην καρδιά του την εμπιστοσύνη, το δέος, την ελευθερία και την ασφάλεια. Έτσι ώστε να ακολουθήσουμε τη δική μας πυξίδα, με οδηγό την αγάπη, βαδίζοντας χέρι-χέρι στα δικά μας μονοπάτια, αφήνοντας τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκαμε.
Αν και ο πατέρας μου δεν μπορεί να το δει, ξέρω βαθιά στην ψυχή μου ότι δεν είμαι ελαττωματικός. Δεν είμαι στη λάθος πλευρά. Οι ηθικές του αρχές, η θρησκεία, οι αξίες του δε με διαμορφώνουν και δε θα τους επιτρέψω να διαμορφώνουν τον κόσμο μου. Είναι οι παλιές συνήθειες του παρελθόντος, ένα δόγμα που πεθαίνει. Και έτσι θα γίνεται με κάθε γενιά. Το αίμα μου δεν με καθορίζει. Με τροφοδοτεί. Με κάνει να θέλω να μιλήσω ανοιχτά, να εξελιχθώ και να παλέψω με πραότητα, ζώντας καλύτερα, πιο φωτεινά και πιο θαρραλέα απ' ό,τι με έμαθαν. Για να βρω νόημα, όχι εξουσία. Άλλωστε, όταν πεθάνουμε, θα είμαστε έτσι κι αλλιώς ανήμποροι.
Επιλέγω τη σύνδεση. Την κοινότητα. Τη συμπόνια. Τη δημιουργικότητα. Τη γιορτή. Την αποδοχή της αλλαγής. Επιλέγω να συν-δημιουργήσω μια οικογένεια που έχει ως πυρήνα της την άνευ όρων αγάπη. Κι αν είμαστε τυχεροί, τα παιδιά μας θα πάρουν μια μέρα αυτή τη φλόγα και θα τη πάνε ακόμα πιο μακριά, προς το αύριο, παίρνοντας όλες τις αδυναμίες μας, τις πληγές μας και τη δουλειά που αφήσαμε στη μέση, για να φτιάξουν κι εκείνα έναν πιο όμορφο κόσμο από τον δικό μας».
