Πίσω από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης για τη γενικότερη μείωση της ανεργίας, τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ για τον Αύγουστο του 2026 αποτυπώνουν μια συστημική, έμφυλη αδικία. Ενώ το συνολικό ποσοστό της ανεργίας στους νέους κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα διαμορφώνεται στο 15,6%, η κατανομή ανάμεσα στα δύο φύλα αποκαλύπτει μια χαώδη απόσταση.
Το ποσοστό ανεργίας στις νεαρές γυναίκες εκτινάσσεται στο 17,4%, με τις ίδιες να αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα εμπόδια στην εύρεση της πρώτης τους εργασίας και στον εγκλωβισμό σε προσωρινές, κακοπληρωμένες θέσεις. Αντίθετα, στους νέους άνδρες το ποσοστό διαμορφώνεται αισθητά χαμηλότερα, στο 13,8%, καθώς η αγορά εργασίας απορροφά ταχύτερα το ανδρικό δυναμικό σε τομείς όπως οι κατασκευές, η τεχνολογία και οι τεχνικές ειδικότητες.
Η ευρωπαϊκή σύγκριση και η ελληνική ιδιαιτερότητα
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η ανεργία των νέων άγγιξε το 15,4% τον Αύγουστο του 2026 (με περισσότερους από 2,97 εκατομμύρια νέους χωρίς εργασία), η διαφορά στην ανεργία μεταξύ των δύο φύλων στον γενικό πληθυσμό είναι σχεδόν μηδενική (6,4% για τις γυναίκες έναντι 5,9% για τους άνδρες). Στην Ελλάδα, όμως, το έμφυλο χάσμα παραμένει βαθύ και δομικό.
Αυτή η ιδιομορφία δεν είναι τυχαία. Αποτυπώνει τη συγκέντρωση των γυναικών σε κλάδους υψηλής εποχικότητας (όπως ο τουρισμός και το εμπόριο), την κυριαρχία της υποαπασχόλησης και την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για την ένταξή τους σε σταθερές, μόνιμες θέσεις. Παράλληλα, στην ευρωζώνη το συνολικό ποσοστό ανεργίας διατηρήθηκε στο 6,4%, με 11,35 εκατομμύρια ανθρώπους να παραμένουν εκτός αγοράς εργασίας, επιβεβαιώνοντας ότι η επισφάλεια είναι η κυρίαρχη νόρμα της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Πατριαρχικά εμπόδια και η ψευδαίσθηση της προόδου
Χωρίς τις γυναίκες, κανένα οικονομικό αφήγημα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «success story». Η συστηματική περιθωριοποίηση των νέων γυναικών από την εργασία αποτελεί προέκταση μιας πατριαρχικής κοινωνικής δομής που εξακολουθεί να φορτώνει στις γυναίκες το αμειβόμενο ή ανεξόφλητο βάρος της φροντίδας, ενώ παράλληλα τις υποτιμά επαγγελματικά.
Όσο η πολιτεία αρνείται να θεσπίσει ουσιαστικές πολιτικές ισότητας, να καταργήσει τους έμφυλους διαχωρισμούς στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, και να διασφαλίσει ίσες αμοιβές και μόνιμη εργασία για όλες, η ανάπτυξη θα παραμένει ένα προνόμιο για λίγους. Η διεκδίκηση της ισότιμης πρόσβασης στην εργασία δεν είναι απλώς ένας δείκτης ευημερίας· είναι ζήτημα θεμελιώδους δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας και φεμινιστικής αντίστασης.
