Ένα ακόμη συμβάν αυταρχισμού και σκοταδισμού εκτυλίχθηκε εντός Ιερού Ναού, με αρνητικό πρωταγωνιστή τον Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, Παύλο. Στο στόχαστρο της εκκλησιαστικής του αυστηρότητας βρέθηκαν δύο μαθητές Δημοτικού που προσήλθαν στον ναό.
Όπως αποκαλύπτεται από τις επίσημες καταγγελίες τόσο της μητέρας του ενός 11χρονου όσο και του θείου τους, ο Μητροπολίτης Κοζάνης Παύλος προέβη σε μια σειρά από αδιανόητες ενέργειες.
Η έμφυλη προσβολή και η άρνηση ευλογίας: Ο 11χρονος μαθητής, ο οποίος αγαπά την εκκλησία, παρακολουθεί τις ακολουθίες, ψάλλει και συμμετέχει ενεργά στην εκκλησιαστική ζωή, πλησίασε τον Μητροπολίτη Κοζάνη Παύλο για να λάβει την ευχή του. Ο ιεράρχης αρνήθηκε επιδεικτικά να τον ευλογήσει επειδή το παιδί είχε τα μαλλιά του πιασμένα κοτσίδα. Απευθυνόμενος στο παιδί με περιφρονητικό ύφος, του είπε ότι είναι «σαν κορίτσι» και το απείλησε λέγοντας χαρακτηριστικά: «την άλλη φορά να μην σε ξαναδώ έτσι».
Ο δημόσιος χλευασμός της φτώχειας: Στο ίδιο ακριβώς περιστατικό, ο Μητροπολίτης Κοζάνης Παύλος απευθύνθηκε με προσβλητικό και μειωτικό τρόπο σε ένα δεύτερο παιδάκι. Ο ιεράρχης το επέπληξε και το μάλωσε ανοιχτά μπροστά στους παρευρισκόμενους πιστούς, αποκλειστικά και μόνο επειδή φορούσε παλιά, φθαρμένα παπούτσια.
Όπως κατήγγειλε η συντετριμμένη μητέρα, τα παιδιά έφυγαν από τον ναό ντροπιασμένα και προσβεβλημένα, νιώθοντας ότι δεν είναι «αρκετά σωστά» για να γίνουν αποδεκτά.
Στην καταγγελία της, η μητέρα αναρωτήθηκε αν υπάρχει κάποιος εκκλησιαστικός κανόνας που να δικαιολογεί την άρνηση ευλογίας και την ταπείνωση ενός ανήλικου παιδιού για την εμφάνισή του. Η απάντηση ως προς αυτό είναι ότι τυπικά το ίδιο το ορθόδοξο δόγμα δικαιώνει απόλυτα τον Μητροπολίτη.
Στην A' Προς Κορινθίους Επιστολή (κεφάλαιο 11, στίχος 14), ο Απόστολος Παύλος διατυπώνει ρητά τη δογματική θέση της Εκκλησίας σχετικά με την κόμμωση των ανδρών:
«Οὐδὲ αὐτὴ ἡ φύσις διδάσκει ὑμᾶς ὅτι ἀνὴρ μὲν ἐὰν κομᾷ, ἀτιμία αὐτῷ ἐστιν;»
(Ούτε η ίδια η φύση σας διδάσκει ότι αν ένας άνδρας έχει μακριά μαλλιά, αυτό συνιστά ατιμία για αυτόν;)
Από δογματικής, λοιπόν, και βιβλικής σκοπιάς, ο Μητροπολίτης Κοζάνης Παύλος δεν αυθαιρετεί. Εφαρμόζει πιστά τη μισαλλόδοξη, αναχρονιστική και αυστηρά πατριαρχική γραμμή των ιδρυτικών κειμένων πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο εκκλησιαστικός μηχανισμός. Πρόκειται για μια διδασκαλία που θεωρεί «ατιμία» την εξωτερική εμφάνιση και η οποία δίνει το δογματικό πάτημα σε έναν εκκλησιαστικό παράγοντα —όπως ο Μητροπολίτης Παύλος— να ταπεινώνει έναν 11χρονο μαθητή για τα μαλλιά του ή να διαπομπεύει τη φτώχεια ενός άλλου παιδιού για τα φθαρμένα του παπούτσια.
Η μόνη λύση: Πλήρης Διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας
Το περιστατικό στην Κοζάνη δεν αποτελεί μια απλή «άτυχη» ή μεμονωμένη κακή συμπεριφορά ενός ιεράρχη. Αποδεικνύει την επικινδυνότητα του να παραμένει η Ελλαδική Εκκλησία θεσμικός συνομιλητής, συν-διαμορφωτής της δημόσιας ζωής και οργανικό κομμάτι του Κράτους.
Όσο ο Μητροπολίτης Κοζάνης Παύλος και οι υπόλοιποι δεσποτάδες μισθοδοτούνται από το δημόσιο χρήμα, παρεμβαίνουν στα σχολεία, νομοθετούν πίσω από τις κουρτίνες και απολαμβάνουν θεσμική ασυλία, θα θεωρούν ότι η κοινωνία είναι το προσωπικό τους «τσιφλίκι». Θα κρίνουν, θα προσβάλλουν, θα διαπομπεύουν παιδιά και θα επιβάλλουν τους μεσαιωνικούς τους κανόνες με την ανοχή της Πολιτείας.
Η απαλλαγή της κοινωνίας από τέτοια φαινόμενα δεν θα έρθει περιμένοντας από την Εκκλησία να αποκτήσει «αγάπη και αποδοχή». Θα έρθει μόνο όταν το κράτος πάψει να χρηματοδοτεί, να καλύπτει και να θεσμοθετεί το μίσος: με τον άμεσο, αμετάκλητο και πλήρη Διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας.
#Κοζάνη #Εκκλησία #ΔιαχωρισμόςΚράτουςΕκκλησίας #ΔικαιώματαΠαιδιού
